Yaşımın Guns&Roses'a yetişmek ve anlamak için yeterli büyüklükte olmadığından her zaman şikayet etmişimdir. Daha doğrusu buraya eklediğim çoğu efsane grup için bu sikayet vardı. Guns and Roses'la tanışmam Queen'le de olduğu gibi 1994 yılında bir çıkan bir best of Cdsinin elime geçmesiyle oldu Cd'de Nowember Rain, Knock'n on Heavans Door gibi Guns'ın seslendirdiği parçalar vardı. 10 yaşında olduğum için Axl Rose'un sesi pek hoş gelmemişti müzikleri de pek hoş gelmemişti (Ne de olsa Metallica Pantera ve Nirvana gibi gaz adamlar vardı) Sonra abim Use your ullision 1 ve 2 albümlerini aldı dinlemeye başladı ama geçen yıllara rağmen ben bu adamlara bir türlü alışamadım.Lise yıllarında Axl Rose'un vokalinin ve Slash'ın o efsanevi sololarının güzelliğinin farkına varmıştım ama geçmişten gelen alışkanlıkla Pantera gibi daha gaz adamları dinliyordum. GNR'yi aşık olduğum vakitlerde ve diğerlerinden sıkıldığım zaman dinlediğim bir grup olarak benimsemiştim ta ki geçen 12 temmuzda İstanbul konseri oluncaya kadar. Konser olacak diye o kadar heyecanlanmıştım ki. Kolay değil Koskoca Axl Rose geliyordu. Bu efsaneyi bir daha ne zaman görebilecektim ki. Zaten kaç kere geliyor bu büyüklükteki efsaneler. Ancak gerek bilet fiyatlarının pahalılığından gerekse (en önemli neden bu) şuan çevremde Müzikten anlayan bir arkadaşımın olmaması nedeniyle gidemedim. İstanbul'a geldim ve konsere gidememenin verdiği hüzünle GNR şarkılarına abandım. Adamlar beni benden aldılar o zamandan bu zamana. Gerek yaşın büyümesinin verdiği müzikten alınan sanatsal zevkle gerekse sözlerden alınan aşksal zevkle beni kendilerine bağladılar.Özellikle de bu zamanın duygusal çelişkiler ve dengesizlikler yaşadığım bugünlere denk gelmesiyle bağlılık daha da arttı. GNR'yi yeniden keşfetmenin güzelliğini ve dostluğunu yaşıyorum Bu zamanlarda. Don't Cry'la, November Rain'le, Estranged'le ,You could be mine'la,Garden of eden'la Welcome to the jungle'la, Paradise City ile yeniden buluşmak güzel ve hüzünlü.
"And when your fears subside
And shadows still remain
I know that you can love me
When there's no one left to blame
So never mind the darkness
We still can find a way
'cause nothin' lasts forever
Even cold november rain"
Thursday, July 20, 2006
Subscribe to:
Posts (Atom)




